Michael Jackson - Heal The World - HIStory Tour Warsaw '96
Friday, March 14, 2008
z prof. Normanem G. Finkelsteinem, autorem głośnej książki The Holocaust Industry, rozmawia Jan M. Fijor
z prof. Normanem G. Finkelsteinem, autorem głośnej książki The Holocaust Industry, rozmawia Jan M. Fijor
Uzurpatorzy
- Panie profesorze, jakie związki łączą Pana z Polską?
- Moi przodkowie byli polskimi Żydami, w Polsce urodzili się moi rodzice, mieszkali w Warszawie, ich ostatnim miejscem zamieszkania do 1943 roku, czyli do czasu przymusowego przeniesienia do getta, był ich własny dom przy ulicy Miłej, pod dziewiętnastym. Moja mama była absolwentką wydziału matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, ojciec zajmował się interesami. Posiadali w Polsce jakieś sklepy, manufakturę, nieruchomości... W czasie wojny wszystko to stracili. Holokaust przeżyli, lecz z Polski wyemigrowali, ja już urodziłem się w Stanach Zjednoczonych... Nigdy jeszcze w Polsce nie byłem.
- Czy Pan, Pańska rodzina, rościcie sobie pretensje do majątku pozostawionego w Polsce?
- Absolutnie nie...
- Dlaczego? Przecież to był wasz legalny majątek, Pan byłby jego spadkobiercą... Nieruchomość w centrum Warszawy to dzisiaj duże pieniądze.
- Takie roszczenia nie mają sensu. Większość majątku należącego niegdyś do mojej rodziny uległa w czasie wojny zniszczeniu. Wprawdzie po wojnie został on częściowo odtworzony, lecz myśmy w tej restauracji nie brali udziału. Trudno więc ocenić nasz rzeczywisty w nim udział. Nie płaciliśmy podatków, nie konserwowaliśmy tego majątku... Sprawa uległa przedawnieniu...
- To jest słaby argument. Władza ludowa wam majątek skonfiskowała, więc o zaległościach podatkowych nie ma mowy. Co prawda zaraz po upaństwowieniu, po konfiskacie majątku, należało decyzję komunistów zaskarżyć w sądzie, ale nawet gdybyście polski rząd wzięli do sądu, to i tak własność nie zostałaby wam przywrócona... W takiej sytuacji trudno mówić także o przedawnieniu. Moim zdaniem, nawet średnio zdolny adwokat jest w stanie udowodnić pańskie prawo do roszczeń majątkowych wobec władz Polski...
- Ale ja tego nie chcę. Nie tylko ja, znakomita większość ofiar holokaustu nie zamierza ani doprowadzać Polski do gospodarczej ruiny, ani tym bardziej pozbawiać polskie dzieci przedszkoli, szkół czy parków? Bo do tego sprowadziłaby się restytucja naszego mienia.
- Skoro tak, na jakiej podstawie Światowy Kongres Żydowski (WJC) skierował w początkach grudnia do sądu w Nowym Jorku pozew przeciwko państwu polskiemu o odszkodowanie za majątek utracony przez Żydów, ofiary holokaustu w Polsce?
- Takiej podstawy nie ma. Nikt im nie dał prawa do reprezentowania ofiar holokaustu. Jeśli ja nie chcę się o ten majątek upominać, to tym bardziej nie chcę, aby robił to ktoś rzekomo w moim imieniu.
- Czy WJC działa z upoważnienia ofiar holokaustu?
- Skądże! To jest czysta uzurpacja! Hucpa! Gdyby Kongres reprezentował ofiary holokaustu, odzyskane mienie czy odszkodowania zostałyby przekazane właśnie im. Tymczasem wiadomo, że do ofiar holokaustu dociera zaledwie ułamek tego, co Kongres Żydowski dotychczas uzyskał.
- Kilka dni temu prasa doniosła jednak, że sąd federalny w Nowym Jorku zatwierdził sposób wypłaty odszkodowań dla tych wszystkich, którzy ucierpieli z powodu przymusowej pracy w niemieckich fabrykach, będących własnością Szwajcarów, lub zostali oszukani przez szwajcarskich bankierów. Wynika z niego, że gros funduszy z odszkodowań przekazanych zostanie jednak ofiarom holokaustu...
- To nieprawda! Posiadam dokumenty świadczące o tym, że do ofiar holokaustu dotrze, w najlepszym razie, może 3 do 5 proc. z wymuszonych na Szwajcarach, prawie 1,5 mld dol. Ponadto pieniądze te wypłaca się w takim tempie, że wielu ich adresatów do wypłaty nie dożyje. Przecież to są w większości ludzie w podeszłym wieku.
- A pozostałe 95 proc., co się stanie z resztą pieniędzy?
- Znajdą się na dziwnych kontach dziwnych fundacji, czyli praktycznie w kieszeniach aktywistów Kongresu Żydowskiego. Ta cała akcja odszkodowań dla Żydów to jeden wielki rabunek!
- Nie powie mi Pan, że ludzie tego nie wiedzą. Jeśli jest tak, jak Pan pisze w "Holocaust Industry", to dlaczego w środowisku żydowskim nie wrze? Nie uwierzę, żeby Żydzi, naród mądry, wykształcony i tak ciężko doświadczony, godzili się tak łatwo na ten rabunek!
- Większość jest niezorientowana, nie wiedzą, o co toczy się gra. Inni udają, że nie wiedzą. Jeszcze innych to nie interesuje albo uważają, że nie ma po co wyważać drzwi. W końcu Niemcom się to należało, bo naziści tę wojnę rozpętali, Szwajcarzy na krzywdę żydowską nie reagowali, zaś Polacy to naród antysemitów, nie lubią Żydów, więc nie ma sensu ich żałować. Dużą rolę odgrywa żydowski szownizm, solidarność etniczna, narodowa. W końcu to Żydzi cierpieli, nikt inny. Nam się te pieniądze należą. Jeśli więc pozostają w rękach żydowskich, o co kruszyć kopie? Zresztą gdyby nawet ktoś chciał zaprotestować, w walce ze Światowym Kongresem Żydowskim nie ma szans. Ich wspiera prasa, telewizja, życzliwa jest im administracja Clintona, bankierzy, sądy - to jest ogromna siła, która może złamać każdego. Ludzie sie ich boją.
- Jaka była reakcja środowiska żydowskiego na Pańską książkę?
- Kierownictwo WJC ją zignorowało, nabrali wody w usta, wysyłając gdzieniegdzie sygnały, że to, co napisałem, to nieprawda. Starają się przylepić książce etykietkę "antyżydowskiej" albo przeznaczonej dla środowisk... antysemickich. Jednakże dla 90 proc. czytelników żydowskich książka była szokiem. Widać to choćby po listach, jakie od nich otrzymuję. Spotykam się co prawda z opiniami negatywnymi, że kalam własne gniazdo, że jestem pieniaczem, ale generalnie komentarze są mi życzliwe i przyjazne. W oczach znakomitej większości czytelników żydowskich, w tym w oczach ofiar holokaustu, książka spotkała się z uznaniem; wielu piszących do mnie Żydów prosi, abym więcej na temat holokaustu publikował.
- Czy dostaje Pan listy z pogróżkami?
- Niewiele, i co ciekawe, nie są to listy od Żydów, ich autorami są przeważnie niemieccy neonaziści.
- Jak się książka sprzedaje?
- W Europie, a szczególnie w Niemczech, dość dobrze. W Stanach Zjednoczonych jest nieco gorzej, ale sprzedaż rośnie. Na pewno nie jest to bestseller...
- Czy "Holocaust Industry" jest bojkotowana?
- Może należałoby powiedzieć: przemilczana lub zignorowana, zwłaszcza przez takie opiniotwórcze tytuły, jak "New York Times", "Washington Post". Trudno się jednak dziwić, skoro i one są częścią spisku, który ja nazwałem Holokaustowym biznesem ("Holocaust Industry"), a który na tragedii Żydów robią dzisiaj ogromne pieniądze.
- Panie Profesorze, ile ofiar holokaustu żyje do dzisiaj?
- Moim zdaniem ok. 25 tysięcy, choć Kongres Żydowski twierdzi, że jest ich ponad milion. Na potrzeby "holokaustowego biznesu" sfabrykowano dokumenty dowodzące rzekomo takiej liczby, ale jest ona wyssana z palca. Dla uzasadnienia nacisków na Szwajcarię, Niemcy, a teraz Polskę, skromne "25 tysięcy" brzmiałoby śmiesznie. Aby uzasadnić grabież miliardów dolarów, potrzebne były wielkie liczby.
- Przed sądem trzeba to było jednak jakoś udokumentować...
- W tym celu przyjęto wyjątkowo "elastyczną" definicję "ofiary holokaustu". Jest nią - według działaczy WJC - każdy Żyd, który przeżył II wojnę światową. Ofiarą holokaustu jest więc nie tylko więzień Auschwitz czy Majdanka, lecz także żydowski oficer Armii Czerwonej lub NKWD czy nawet legitymujący się żydowskim pochodzeniem - byli tacy - oficer Wehrmachtu, pod warunkiem, że przeżyli oni wojnę. Gdyby Kaganowicz żył do naszych czasów, też byłby ofiarą holokaustu!
- Kto, poza działaczami Kongresu, ma kontrolę nad wydatkowaniem pieniędzy pochodzących z odszkodowań?
- Nikt, choć mnie się na przykład udało dotrzeć do dokumentów, do prawdziwych liczb. Opublikowałem je w Holocaust Industry...
- Panowie Bronfman, Singer czy Sultanik mogą się o to na pana gniewać, muszą jednak w jakiś sposób kwoty te wytłumaczyć. Pieniądze nie mogą ot, tak sobie, zniknąć...
- Zniknąć nie, ale można je odłożyć "na inny cel". Utworzono przy Kongresie tzw. fundusz medyczny dla ofiar holokaustu, który ma finansować ich leczenie, pomoc medyczną w latach... 2030-2035. Komu ta rezerwa służy? Przyszłym pokoleniom ofiar holokaustu? Przecież to absurd zakładać, że w 90 lat po wojnie będą jeszcze żyły jej ofiary! Tworzy się więc fikcję, która ma uzasadnić rabunek. A przy okazji jest argument wobec tych nielicznych, którzy odważyli się Światowy Kongres Żydowski z odszkodowań rozliczyć. Dlaczego wypłacono ofiarom tak mało? Ponieważ stworzono "fundusze rezerwowe" na ich rzecz. Tymczasem tu o żadne ofiary nie chodzi. Liczą się jedynie korzyści osobiste aktywistów WJC! Tej bandzie zachłannych cyników nie zależy ani na prawdzie historycznej, ani na pomocy ofiarom, im chodzi tylko o pieniądze! Dla nich nie cofną się przed żadnym trickiem, łgarstwem czy fałszerstwem.
- Czy na nich nie ma jednak prawa? Czy nie można im dowieść defraudacji?
- To są wszystko procesy cywilne, skoro druga strona się zgodziła zapłacić, to jej problem. Stroną atakującą jest grupa wyjątkowo przebiegłych ludzi, którzy wykorzystując bezprecedensową tragedię narodu, naginają prawo do własnych celów. Po swojej stronie mają skorumpowane media, najlepszych adwokatów, sądy, przekupnych polityków. To szczwane lisy. Nie udało się z nimi wygrać Szwajcarom, nie udało się Niemcom... Szwajcarzy walczyli o sprawiedliwość trzy lata, próbowali protestować, argumentować, negocjować i co? Poddali się! Wypłacili łobuzom z World Jewish Congress lekką ręką prawie 1,5 mld dol.
- A ile, Pana zdaniem, Żydom się należało?
- Co najwyżej 100-150 mln dol.!
- Plus odsetki za 50 lat...
- Nie, to już jest razem z odsetkami! Pamiętajmy, że większość wschodnioeuropejskich Żydów przed wojną to byli ludzie ubodzy. W latach 30. prawie jedna trzecia z nich nie zarabiała więcej niż 100 dol. rocznie. Wielu nie posiadało kont bankowych w krajach zamieszkania, a co dopiero w Szwajcarii. Prawie 25 proc. Żydów żyło na skraju nędzy, od głodu ratowały ich tylko amerykańskie organizacje charytatywne...
- A mimo to Szwajcarzy zapłacili?
- Co mieli robić? WJC to groźny przeciwnik, wystraszyli się.
- A Niemcy?
- Niemcy poddali się znacznie szybciej, bo już po roku wysupłali ponad 6 mld.
- Niemcy dopuścili się straszliwej zbrodni, ja ich nie żałuję!
- Ile razy można odpowiadać za to samo przestępstwo? Niemcy płacą Żydom od 1952 roku, łącznie więc wypłacili już 50 mld dol.
- Następna na liście Kongresu Żydowskiego jest Polska. Czy wie Pan, czego się od nas WJC domaga?
- Oficjalnie dowiemy się tego 14 grudnia w Nowym Jorku, podczas pierwszego przesłuchania świadków. Domyślam się jednak, że World Jewish Congress skarżyć będzie Polskę o ok. 65 mld dol.! Na tyle szacują oni wartość mienia, które po wojnie pozostało po polskich Żydach.
- Polski na takie odszkodowanie nie stać.
- Tych ludzi to nie obchodzi. Wiedzą wprawdzie, że w przypadku Polski będzie im nieco trudniej, bo biedna, ale i tak swoje dostaną...
- A jeśli Polacy im nie dadzą?
- To ich do tego przymuszą!
- W jaki sposób?
- Bojkot ekonomiczny Polski i Polaków, konfiskata polskiego majątku za granicą, a zwłaszcza naciski na niektóre kraje Unii Europejskiej - głównie Anglię i Niemcy - aby nie zgadzały się na przyjęcie Polski do wspólnoty.
- Dlaczego wytoczono Polsce proces w Nowym Jorku?
- Bo tutaj łatwiej wygrać; swój sąd, swoi sędziowie, adwokaci...
- Kongres nie ma upoważnienia prawowitych właścicieli do występowania w ich imieniu. Poza tym, co to znaczy "własność żydowska"? Nie ma takiej własności. Nie ma też własności plemiennej! Właścicielem mógł być Rosenkrantz, Bauman, Somer, obywatele polscy, Polacy, a nie wszyscy Żydzi.
- To naiwność myśleć w ten sposób. Jeśli będzie trzeba, to ci złodzieje są gotowi sprowadzić do sądu Eastern District w Nowym Jorku tłumy ludzi, którzy przysięgną, że właśnie tak ma być, że upoważnili Kongres do takiego działania. Polacy to przecież znani antysemici, każdy sąd stanie po stronie rzekomych ofiar holokaustu. Konfrontacja jedynie sytuację pogorszy.
- Czy zatem Polska ma zbankrutować?
- Absolutnie nie! Mówiłem już o tym w wywiadzie dla innej polskiej gazety. Z chwilą, gdy "banda Bronfmana" ruszy do ataku, Polacy powinni zebrać grupę kilkudziesięciu życzliwych Polsce Żydów, ofiar holokaustu, którzy podpiszą się pod całostronnicowym ogłoszeniem w "New York Times", iż rezygnują z jakichkolwiek roszczeń majątkowych wobec Polski. Takich ludzi nie brakuje, sam pomogę w ich znalezieniu, sam się pod tym ogloszeniem podpiszę. W Izraelu mieszka wielu polskich Żydów, duża ich część myśli tak jak ja. Jest tam prof. Izrael Szahak, dla którego prawda historyczna ma wartość większą niż pieniądze. Takich ludzi trzeba zmobilizować do walki z łotrami spod znaku WJC. Pokazanie światu, że roszczenia WJC są bezzasadne, że nawet ofiary się ich zrzekają, że Kongres żydowski jest uzurpatorem, że działa bez upoważnienia ze strony ofiar - to ich obezwładni. Innego wyjścia dla Polski nie ma. Traktowanie ich jak partnerów, rozpoczęcie dialogu będzie równoznaczne z przegraną.
Równocześnie Polacy muszą zacząć negocjować z polskimi gminami żydowskimi, które są spadkobierczyniami majątku znajdującego się przed wojną w rękach żydowskich instytucji religijnych. Jeśli komuś należy się odszkodowanie, to właśnie im, a nie Światowemu Kongresowi Żydów! Na tyle, na ile Polaków stać, trzeba tym gminom i ich członkom, których jest dzisiaj niewiele ponad trzy tysiące, pomóc. Tak, aby pokazać światu, że Polacy starają się zadośćuczynić cierpieniom czy stratom swoich obywateli. W miejsce 3 mln nieruchomości, o które upomina się WJC, stworzona zostanie symboliczna rekompensata. To nie jest trudne czy niemożliwe. Chciałbym, aby Polacy wiedzieli, że porządni, prawdziwi Żydzi nie chcą Polski rujnować, nie chcą mieć także nic wspólnego z grupą szantażystów i awanturników...
- Boję się jednak, że pośród amerykańskich Żydów ludzie, tacy jak Pan, stanowią wyjątek.
- Jest ich więcej niż się panu wydaje. W opublikowanej w ostatnim numerze "First Things" recenzji mojej ksiązki wybitny historyk żydowski prof. William D. Rubinstein przestrzega przed utożsamianiem faktu lokalizacji obozów koncentracyjnych na terenie Polski, z uprawianiem przez Polaków ludobójstwa. Rubinstein przypomina, że z tego samego powodu, niższości rasowej, Niemcy mordowali zarówno Żydów, jak i Polaków. W odniesieniu zaś do zgłaszanych przez WJC roszczeń majątkowych pisze, że wprawdzie polscy komuniści konfiskowali majątek Żydom, robili to jednak nie dlatego, że byli oni Żydami, lecz dlatego, że byli kapitalistami. Z tego samego powodu konfiskowano majątek gojów - kapitalistów. Rubinstein pisze wyraźnie, iż nie widzi najmniejszego powodu, aby polski rząd miał wypłacić komukolwiek choćby jednego centa.
- Nie przeszkadza to nowojorskiemu radnemu, p. Dov Hikindowi, Żydowi z Brooklynu, rozgłaszać zmyślenia na temat rozboju, jakiego ofiarą stali się w Polsce Żydzi. Jak takie argumenty obalać?
- Trzeba się spytać p. Hikinda czy równie energicznie domagać się będzie restytucji majątku palestyńskiego w Izraelu? Jeśli domaga się, aby Polacy płacili "martwym", to przecież tym bardziej powinien ulitować się nad losem "żywych" Palestyńczyków, których Izrael wyeksmitował z ich własnej ziemi. Pan Hikind nie może stosować innego standardu wobec Polaków, a innego wobec Żydów.
- Pan Hikind nie jest wyjątkiem. W tym samym mniej więcej czasie "akademik", z uniwersytetu w Honolulu, prof. R. Rummel, stwierdził, iż Polacy są narodem "metamorderców", że mamy na sumieniu prawie 2 mln zamordowanych w latach 1945-1949, Niemców, Żydów i Ukraińców. Co Pan na ten temat sądzi?
- Uważam, że to nieprawda, ale gdyby nawet tak było, to co? Niech mi prof. Rummel pokaże naród, który w sytuacjach zagrożeń, w sytuacjach ekstremalnych nie zabijał. Ilu Indian zginęło podczas kolonizacji Ameryki? Ile istnień ludzkich mają na sumieniu Brytyjczycy? Albo Francuzi? Ilu Irlandczyków zginęło z rąk Anglików, i odwrotnie? Nie oskarżajmy innych, spójrzmy na siebie. A ilu Palestyńczyków wymordowali Izraelczycy? Co się dzieje w Izraelu? Izraelscy żołnierze strzelają w oczy palestyńskim chłopcom, mordują dzieci, eksterminują naród za to tylko, że domaga się godnego traktowania. Nie zapomijamy, że to Żydzi są w Palestynie gośćmi; Palestyńczycy są u siebie...
- A Judea, Galilea, Jerozolima - to nie są ziemie żydowskie?
- Nie można dzisiaj posługiwać sie geografią sprzed dwóch czy trzech tysięcy lat. Biblia nie może być traktowana jak załącznik do traktatu terytorialnego. Współczesne konflikty ekonomiczne czy polityczne muszą być rozwiązywane przy użyciu współczesnych metod czy narzędzi. Status quo sprzed 2 tys. lat się nie liczy. Przecież, rozumując w taki sposób, Żydzi mogliby sobie rościć pretensje do Afryki Wschodniej skąd się etnicznie wywodzą. Tymczasem mają oni do Palestyny nie więcej praw niż ja mam w stosunku do Stanów Zjednoczonych. To, co robi dzisiaj Izrael, jest godne napiętnowania. Z tym, że jakiekolwiek głosy potępienia izraelskiego ludobójstwa traktowane są jako przejaw antysemityzmu. Dużo mógłby na ten temat powiedzieć prof. Izrael Szahak.
- Kiedy ukaże się polska edycja Pańskiej książki?
- Szczerze powiedziawszy, nie wiem. Książka miała być na rynku we wrześniu, od tego czasu nie mam wiadomości ani od wydawcy brytyjskiego, ani od polskiego. Mam jednak nadzieję, że wydanie nastąpi niedługo. Miałbym wreszcie okazję do odwiedzin Polski.
- Proszę czuć się już dziś zaproszonym. Dziękuję za rozmowę.
Uzurpatorzy
- Panie profesorze, jakie związki łączą Pana z Polską?
- Moi przodkowie byli polskimi Żydami, w Polsce urodzili się moi rodzice, mieszkali w Warszawie, ich ostatnim miejscem zamieszkania do 1943 roku, czyli do czasu przymusowego przeniesienia do getta, był ich własny dom przy ulicy Miłej, pod dziewiętnastym. Moja mama była absolwentką wydziału matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, ojciec zajmował się interesami. Posiadali w Polsce jakieś sklepy, manufakturę, nieruchomości... W czasie wojny wszystko to stracili. Holokaust przeżyli, lecz z Polski wyemigrowali, ja już urodziłem się w Stanach Zjednoczonych... Nigdy jeszcze w Polsce nie byłem.
- Czy Pan, Pańska rodzina, rościcie sobie pretensje do majątku pozostawionego w Polsce?
- Absolutnie nie...
- Dlaczego? Przecież to był wasz legalny majątek, Pan byłby jego spadkobiercą... Nieruchomość w centrum Warszawy to dzisiaj duże pieniądze.
- Takie roszczenia nie mają sensu. Większość majątku należącego niegdyś do mojej rodziny uległa w czasie wojny zniszczeniu. Wprawdzie po wojnie został on częściowo odtworzony, lecz myśmy w tej restauracji nie brali udziału. Trudno więc ocenić nasz rzeczywisty w nim udział. Nie płaciliśmy podatków, nie konserwowaliśmy tego majątku... Sprawa uległa przedawnieniu...
- To jest słaby argument. Władza ludowa wam majątek skonfiskowała, więc o zaległościach podatkowych nie ma mowy. Co prawda zaraz po upaństwowieniu, po konfiskacie majątku, należało decyzję komunistów zaskarżyć w sądzie, ale nawet gdybyście polski rząd wzięli do sądu, to i tak własność nie zostałaby wam przywrócona... W takiej sytuacji trudno mówić także o przedawnieniu. Moim zdaniem, nawet średnio zdolny adwokat jest w stanie udowodnić pańskie prawo do roszczeń majątkowych wobec władz Polski...
- Ale ja tego nie chcę. Nie tylko ja, znakomita większość ofiar holokaustu nie zamierza ani doprowadzać Polski do gospodarczej ruiny, ani tym bardziej pozbawiać polskie dzieci przedszkoli, szkół czy parków? Bo do tego sprowadziłaby się restytucja naszego mienia.
- Skoro tak, na jakiej podstawie Światowy Kongres Żydowski (WJC) skierował w początkach grudnia do sądu w Nowym Jorku pozew przeciwko państwu polskiemu o odszkodowanie za majątek utracony przez Żydów, ofiary holokaustu w Polsce?
- Takiej podstawy nie ma. Nikt im nie dał prawa do reprezentowania ofiar holokaustu. Jeśli ja nie chcę się o ten majątek upominać, to tym bardziej nie chcę, aby robił to ktoś rzekomo w moim imieniu.
- Czy WJC działa z upoważnienia ofiar holokaustu?
- Skądże! To jest czysta uzurpacja! Hucpa! Gdyby Kongres reprezentował ofiary holokaustu, odzyskane mienie czy odszkodowania zostałyby przekazane właśnie im. Tymczasem wiadomo, że do ofiar holokaustu dociera zaledwie ułamek tego, co Kongres Żydowski dotychczas uzyskał.
- Kilka dni temu prasa doniosła jednak, że sąd federalny w Nowym Jorku zatwierdził sposób wypłaty odszkodowań dla tych wszystkich, którzy ucierpieli z powodu przymusowej pracy w niemieckich fabrykach, będących własnością Szwajcarów, lub zostali oszukani przez szwajcarskich bankierów. Wynika z niego, że gros funduszy z odszkodowań przekazanych zostanie jednak ofiarom holokaustu...
- To nieprawda! Posiadam dokumenty świadczące o tym, że do ofiar holokaustu dotrze, w najlepszym razie, może 3 do 5 proc. z wymuszonych na Szwajcarach, prawie 1,5 mld dol. Ponadto pieniądze te wypłaca się w takim tempie, że wielu ich adresatów do wypłaty nie dożyje. Przecież to są w większości ludzie w podeszłym wieku.
- A pozostałe 95 proc., co się stanie z resztą pieniędzy?
- Znajdą się na dziwnych kontach dziwnych fundacji, czyli praktycznie w kieszeniach aktywistów Kongresu Żydowskiego. Ta cała akcja odszkodowań dla Żydów to jeden wielki rabunek!
- Nie powie mi Pan, że ludzie tego nie wiedzą. Jeśli jest tak, jak Pan pisze w "Holocaust Industry", to dlaczego w środowisku żydowskim nie wrze? Nie uwierzę, żeby Żydzi, naród mądry, wykształcony i tak ciężko doświadczony, godzili się tak łatwo na ten rabunek!
- Większość jest niezorientowana, nie wiedzą, o co toczy się gra. Inni udają, że nie wiedzą. Jeszcze innych to nie interesuje albo uważają, że nie ma po co wyważać drzwi. W końcu Niemcom się to należało, bo naziści tę wojnę rozpętali, Szwajcarzy na krzywdę żydowską nie reagowali, zaś Polacy to naród antysemitów, nie lubią Żydów, więc nie ma sensu ich żałować. Dużą rolę odgrywa żydowski szownizm, solidarność etniczna, narodowa. W końcu to Żydzi cierpieli, nikt inny. Nam się te pieniądze należą. Jeśli więc pozostają w rękach żydowskich, o co kruszyć kopie? Zresztą gdyby nawet ktoś chciał zaprotestować, w walce ze Światowym Kongresem Żydowskim nie ma szans. Ich wspiera prasa, telewizja, życzliwa jest im administracja Clintona, bankierzy, sądy - to jest ogromna siła, która może złamać każdego. Ludzie sie ich boją.
- Jaka była reakcja środowiska żydowskiego na Pańską książkę?
- Kierownictwo WJC ją zignorowało, nabrali wody w usta, wysyłając gdzieniegdzie sygnały, że to, co napisałem, to nieprawda. Starają się przylepić książce etykietkę "antyżydowskiej" albo przeznaczonej dla środowisk... antysemickich. Jednakże dla 90 proc. czytelników żydowskich książka była szokiem. Widać to choćby po listach, jakie od nich otrzymuję. Spotykam się co prawda z opiniami negatywnymi, że kalam własne gniazdo, że jestem pieniaczem, ale generalnie komentarze są mi życzliwe i przyjazne. W oczach znakomitej większości czytelników żydowskich, w tym w oczach ofiar holokaustu, książka spotkała się z uznaniem; wielu piszących do mnie Żydów prosi, abym więcej na temat holokaustu publikował.
- Czy dostaje Pan listy z pogróżkami?
- Niewiele, i co ciekawe, nie są to listy od Żydów, ich autorami są przeważnie niemieccy neonaziści.
- Jak się książka sprzedaje?
- W Europie, a szczególnie w Niemczech, dość dobrze. W Stanach Zjednoczonych jest nieco gorzej, ale sprzedaż rośnie. Na pewno nie jest to bestseller...
- Czy "Holocaust Industry" jest bojkotowana?
- Może należałoby powiedzieć: przemilczana lub zignorowana, zwłaszcza przez takie opiniotwórcze tytuły, jak "New York Times", "Washington Post". Trudno się jednak dziwić, skoro i one są częścią spisku, który ja nazwałem Holokaustowym biznesem ("Holocaust Industry"), a który na tragedii Żydów robią dzisiaj ogromne pieniądze.
- Panie Profesorze, ile ofiar holokaustu żyje do dzisiaj?
- Moim zdaniem ok. 25 tysięcy, choć Kongres Żydowski twierdzi, że jest ich ponad milion. Na potrzeby "holokaustowego biznesu" sfabrykowano dokumenty dowodzące rzekomo takiej liczby, ale jest ona wyssana z palca. Dla uzasadnienia nacisków na Szwajcarię, Niemcy, a teraz Polskę, skromne "25 tysięcy" brzmiałoby śmiesznie. Aby uzasadnić grabież miliardów dolarów, potrzebne były wielkie liczby.
- Przed sądem trzeba to było jednak jakoś udokumentować...
- W tym celu przyjęto wyjątkowo "elastyczną" definicję "ofiary holokaustu". Jest nią - według działaczy WJC - każdy Żyd, który przeżył II wojnę światową. Ofiarą holokaustu jest więc nie tylko więzień Auschwitz czy Majdanka, lecz także żydowski oficer Armii Czerwonej lub NKWD czy nawet legitymujący się żydowskim pochodzeniem - byli tacy - oficer Wehrmachtu, pod warunkiem, że przeżyli oni wojnę. Gdyby Kaganowicz żył do naszych czasów, też byłby ofiarą holokaustu!
- Kto, poza działaczami Kongresu, ma kontrolę nad wydatkowaniem pieniędzy pochodzących z odszkodowań?
- Nikt, choć mnie się na przykład udało dotrzeć do dokumentów, do prawdziwych liczb. Opublikowałem je w Holocaust Industry...
- Panowie Bronfman, Singer czy Sultanik mogą się o to na pana gniewać, muszą jednak w jakiś sposób kwoty te wytłumaczyć. Pieniądze nie mogą ot, tak sobie, zniknąć...
- Zniknąć nie, ale można je odłożyć "na inny cel". Utworzono przy Kongresie tzw. fundusz medyczny dla ofiar holokaustu, który ma finansować ich leczenie, pomoc medyczną w latach... 2030-2035. Komu ta rezerwa służy? Przyszłym pokoleniom ofiar holokaustu? Przecież to absurd zakładać, że w 90 lat po wojnie będą jeszcze żyły jej ofiary! Tworzy się więc fikcję, która ma uzasadnić rabunek. A przy okazji jest argument wobec tych nielicznych, którzy odważyli się Światowy Kongres Żydowski z odszkodowań rozliczyć. Dlaczego wypłacono ofiarom tak mało? Ponieważ stworzono "fundusze rezerwowe" na ich rzecz. Tymczasem tu o żadne ofiary nie chodzi. Liczą się jedynie korzyści osobiste aktywistów WJC! Tej bandzie zachłannych cyników nie zależy ani na prawdzie historycznej, ani na pomocy ofiarom, im chodzi tylko o pieniądze! Dla nich nie cofną się przed żadnym trickiem, łgarstwem czy fałszerstwem.
- Czy na nich nie ma jednak prawa? Czy nie można im dowieść defraudacji?
- To są wszystko procesy cywilne, skoro druga strona się zgodziła zapłacić, to jej problem. Stroną atakującą jest grupa wyjątkowo przebiegłych ludzi, którzy wykorzystując bezprecedensową tragedię narodu, naginają prawo do własnych celów. Po swojej stronie mają skorumpowane media, najlepszych adwokatów, sądy, przekupnych polityków. To szczwane lisy. Nie udało się z nimi wygrać Szwajcarom, nie udało się Niemcom... Szwajcarzy walczyli o sprawiedliwość trzy lata, próbowali protestować, argumentować, negocjować i co? Poddali się! Wypłacili łobuzom z World Jewish Congress lekką ręką prawie 1,5 mld dol.
- A ile, Pana zdaniem, Żydom się należało?
- Co najwyżej 100-150 mln dol.!
- Plus odsetki za 50 lat...
- Nie, to już jest razem z odsetkami! Pamiętajmy, że większość wschodnioeuropejskich Żydów przed wojną to byli ludzie ubodzy. W latach 30. prawie jedna trzecia z nich nie zarabiała więcej niż 100 dol. rocznie. Wielu nie posiadało kont bankowych w krajach zamieszkania, a co dopiero w Szwajcarii. Prawie 25 proc. Żydów żyło na skraju nędzy, od głodu ratowały ich tylko amerykańskie organizacje charytatywne...
- A mimo to Szwajcarzy zapłacili?
- Co mieli robić? WJC to groźny przeciwnik, wystraszyli się.
- A Niemcy?
- Niemcy poddali się znacznie szybciej, bo już po roku wysupłali ponad 6 mld.
- Niemcy dopuścili się straszliwej zbrodni, ja ich nie żałuję!
- Ile razy można odpowiadać za to samo przestępstwo? Niemcy płacą Żydom od 1952 roku, łącznie więc wypłacili już 50 mld dol.
- Następna na liście Kongresu Żydowskiego jest Polska. Czy wie Pan, czego się od nas WJC domaga?
- Oficjalnie dowiemy się tego 14 grudnia w Nowym Jorku, podczas pierwszego przesłuchania świadków. Domyślam się jednak, że World Jewish Congress skarżyć będzie Polskę o ok. 65 mld dol.! Na tyle szacują oni wartość mienia, które po wojnie pozostało po polskich Żydach.
- Polski na takie odszkodowanie nie stać.
- Tych ludzi to nie obchodzi. Wiedzą wprawdzie, że w przypadku Polski będzie im nieco trudniej, bo biedna, ale i tak swoje dostaną...
- A jeśli Polacy im nie dadzą?
- To ich do tego przymuszą!
- W jaki sposób?
- Bojkot ekonomiczny Polski i Polaków, konfiskata polskiego majątku za granicą, a zwłaszcza naciski na niektóre kraje Unii Europejskiej - głównie Anglię i Niemcy - aby nie zgadzały się na przyjęcie Polski do wspólnoty.
- Dlaczego wytoczono Polsce proces w Nowym Jorku?
- Bo tutaj łatwiej wygrać; swój sąd, swoi sędziowie, adwokaci...
- Kongres nie ma upoważnienia prawowitych właścicieli do występowania w ich imieniu. Poza tym, co to znaczy "własność żydowska"? Nie ma takiej własności. Nie ma też własności plemiennej! Właścicielem mógł być Rosenkrantz, Bauman, Somer, obywatele polscy, Polacy, a nie wszyscy Żydzi.
- To naiwność myśleć w ten sposób. Jeśli będzie trzeba, to ci złodzieje są gotowi sprowadzić do sądu Eastern District w Nowym Jorku tłumy ludzi, którzy przysięgną, że właśnie tak ma być, że upoważnili Kongres do takiego działania. Polacy to przecież znani antysemici, każdy sąd stanie po stronie rzekomych ofiar holokaustu. Konfrontacja jedynie sytuację pogorszy.
- Czy zatem Polska ma zbankrutować?
- Absolutnie nie! Mówiłem już o tym w wywiadzie dla innej polskiej gazety. Z chwilą, gdy "banda Bronfmana" ruszy do ataku, Polacy powinni zebrać grupę kilkudziesięciu życzliwych Polsce Żydów, ofiar holokaustu, którzy podpiszą się pod całostronnicowym ogłoszeniem w "New York Times", iż rezygnują z jakichkolwiek roszczeń majątkowych wobec Polski. Takich ludzi nie brakuje, sam pomogę w ich znalezieniu, sam się pod tym ogloszeniem podpiszę. W Izraelu mieszka wielu polskich Żydów, duża ich część myśli tak jak ja. Jest tam prof. Izrael Szahak, dla którego prawda historyczna ma wartość większą niż pieniądze. Takich ludzi trzeba zmobilizować do walki z łotrami spod znaku WJC. Pokazanie światu, że roszczenia WJC są bezzasadne, że nawet ofiary się ich zrzekają, że Kongres żydowski jest uzurpatorem, że działa bez upoważnienia ze strony ofiar - to ich obezwładni. Innego wyjścia dla Polski nie ma. Traktowanie ich jak partnerów, rozpoczęcie dialogu będzie równoznaczne z przegraną.
Równocześnie Polacy muszą zacząć negocjować z polskimi gminami żydowskimi, które są spadkobierczyniami majątku znajdującego się przed wojną w rękach żydowskich instytucji religijnych. Jeśli komuś należy się odszkodowanie, to właśnie im, a nie Światowemu Kongresowi Żydów! Na tyle, na ile Polaków stać, trzeba tym gminom i ich członkom, których jest dzisiaj niewiele ponad trzy tysiące, pomóc. Tak, aby pokazać światu, że Polacy starają się zadośćuczynić cierpieniom czy stratom swoich obywateli. W miejsce 3 mln nieruchomości, o które upomina się WJC, stworzona zostanie symboliczna rekompensata. To nie jest trudne czy niemożliwe. Chciałbym, aby Polacy wiedzieli, że porządni, prawdziwi Żydzi nie chcą Polski rujnować, nie chcą mieć także nic wspólnego z grupą szantażystów i awanturników...
- Boję się jednak, że pośród amerykańskich Żydów ludzie, tacy jak Pan, stanowią wyjątek.
- Jest ich więcej niż się panu wydaje. W opublikowanej w ostatnim numerze "First Things" recenzji mojej ksiązki wybitny historyk żydowski prof. William D. Rubinstein przestrzega przed utożsamianiem faktu lokalizacji obozów koncentracyjnych na terenie Polski, z uprawianiem przez Polaków ludobójstwa. Rubinstein przypomina, że z tego samego powodu, niższości rasowej, Niemcy mordowali zarówno Żydów, jak i Polaków. W odniesieniu zaś do zgłaszanych przez WJC roszczeń majątkowych pisze, że wprawdzie polscy komuniści konfiskowali majątek Żydom, robili to jednak nie dlatego, że byli oni Żydami, lecz dlatego, że byli kapitalistami. Z tego samego powodu konfiskowano majątek gojów - kapitalistów. Rubinstein pisze wyraźnie, iż nie widzi najmniejszego powodu, aby polski rząd miał wypłacić komukolwiek choćby jednego centa.
- Nie przeszkadza to nowojorskiemu radnemu, p. Dov Hikindowi, Żydowi z Brooklynu, rozgłaszać zmyślenia na temat rozboju, jakiego ofiarą stali się w Polsce Żydzi. Jak takie argumenty obalać?
- Trzeba się spytać p. Hikinda czy równie energicznie domagać się będzie restytucji majątku palestyńskiego w Izraelu? Jeśli domaga się, aby Polacy płacili "martwym", to przecież tym bardziej powinien ulitować się nad losem "żywych" Palestyńczyków, których Izrael wyeksmitował z ich własnej ziemi. Pan Hikind nie może stosować innego standardu wobec Polaków, a innego wobec Żydów.
- Pan Hikind nie jest wyjątkiem. W tym samym mniej więcej czasie "akademik", z uniwersytetu w Honolulu, prof. R. Rummel, stwierdził, iż Polacy są narodem "metamorderców", że mamy na sumieniu prawie 2 mln zamordowanych w latach 1945-1949, Niemców, Żydów i Ukraińców. Co Pan na ten temat sądzi?
- Uważam, że to nieprawda, ale gdyby nawet tak było, to co? Niech mi prof. Rummel pokaże naród, który w sytuacjach zagrożeń, w sytuacjach ekstremalnych nie zabijał. Ilu Indian zginęło podczas kolonizacji Ameryki? Ile istnień ludzkich mają na sumieniu Brytyjczycy? Albo Francuzi? Ilu Irlandczyków zginęło z rąk Anglików, i odwrotnie? Nie oskarżajmy innych, spójrzmy na siebie. A ilu Palestyńczyków wymordowali Izraelczycy? Co się dzieje w Izraelu? Izraelscy żołnierze strzelają w oczy palestyńskim chłopcom, mordują dzieci, eksterminują naród za to tylko, że domaga się godnego traktowania. Nie zapomijamy, że to Żydzi są w Palestynie gośćmi; Palestyńczycy są u siebie...
- A Judea, Galilea, Jerozolima - to nie są ziemie żydowskie?
- Nie można dzisiaj posługiwać sie geografią sprzed dwóch czy trzech tysięcy lat. Biblia nie może być traktowana jak załącznik do traktatu terytorialnego. Współczesne konflikty ekonomiczne czy polityczne muszą być rozwiązywane przy użyciu współczesnych metod czy narzędzi. Status quo sprzed 2 tys. lat się nie liczy. Przecież, rozumując w taki sposób, Żydzi mogliby sobie rościć pretensje do Afryki Wschodniej skąd się etnicznie wywodzą. Tymczasem mają oni do Palestyny nie więcej praw niż ja mam w stosunku do Stanów Zjednoczonych. To, co robi dzisiaj Izrael, jest godne napiętnowania. Z tym, że jakiekolwiek głosy potępienia izraelskiego ludobójstwa traktowane są jako przejaw antysemityzmu. Dużo mógłby na ten temat powiedzieć prof. Izrael Szahak.
- Kiedy ukaże się polska edycja Pańskiej książki?
- Szczerze powiedziawszy, nie wiem. Książka miała być na rynku we wrześniu, od tego czasu nie mam wiadomości ani od wydawcy brytyjskiego, ani od polskiego. Mam jednak nadzieję, że wydanie nastąpi niedługo. Miałbym wreszcie okazję do odwiedzin Polski.
- Proszę czuć się już dziś zaproszonym. Dziękuję za rozmowę.
Tuesday, March 11, 2008
Dywizjon 303 - pieśń
Dywizjon 303 - pieśń
THE FRENCH AND BRITISH BETRAYAL OF POLAND IN 1939
In 1939 Britain and France signed a series of military agreements with Poland that contained very specific promises. The leaders of Poland understood very clearly that they had no chance against Germany alone.
The French, in fact, promised the Poles in mid-May 1939 that in the event of German aggression against Poland, France would launch an offensive against the Germans "no later than fifteen days after mobilization". This promise was sealed in a solemn treaty signed between Poland and France.
Unfortunately, when Germany attacked, Poland was almost totally and completely betrayed by its democratic "friends". While Britain and France did declare war, French troops made a brief advance toward the Siegfried Line on Germany's western frontier and immediately stopped upon meeting German resistance.
This is very significant since Hitler had concentrated almost all German military forces in the east, and France had one of the strongest armies in the world. Had France attacked Germany in a serious way as promised, the results could have been very serious, if not disastrous for the Germans.
Instead, Hitler was able to win a complete victory over Poland and then mobilize his forces for a devastating offensive in the west in the next year.
The British and French betrayal of Poland in 1939 was not only dishonest, it was a military stupidity of truly monumental dimensions. Unfortunately, more betrayals would follow. Contrary to their assurances to the Poles Britain and France would agree to allow Russia to keep the parts of Poland seized as part of their deal with Hitler in 1939. They were to be compensated by the ethnic cleansing of all Germans from lands that had been German for over 1000 years creating a humanitarian catastrophe at the end of the war.
A crowning humiliation of the Poles was the refusal of their British "friends" to allow the free Polish army to march in the victory parade at the end of the war for fear of offending a Soviet puppet government in Lublin.
During World War II Poland suffered through one of the worst occupations in history, losing roughly six million of its citizens to mass murder and deportation at the hands of both the Germans and the Russians. Among these were three million Polish Jews, whose society, language, and way of life were almost completely eradicated in the gas chambers of the Nazi death camps.
After the war it had to suffer 45 years as colony of the Soviet Union as result of agreement signed by its "friends" Britain and America.
--------------------------------------------------------------------------------
THE DIPLOMATIC BACKGROUND • MILITARY PREPARATIONS • THE FINAL DECEPTIONS: AUGUST 1939
CONCLUSION • ENDNOTES
--------------------------------------------------------------------------------
THE DIPLOMATIC BACKGROUND
Great Britain and Poland
British Prime Minister Neville Chamberlain stated in the House of Commons on March 31, 1939.
"As the House is aware, certain consultations are now proceeding with other Governments. In order to make perfectly clear the position of His Majesty's Government in the meantime before those consultations are concluded, I now have to inform the House that during that period, in the event of any action which clearly threatened Polish independence, and which the Polish Government accordingly considered it vital to resist with their national forces, His Majesty's Government would feel themselves bound at once to lend the Polish Government all support in their power. They have given the Polish Government an assurance to this effect. I may add that the French Government have authorized me to make it plain that they stand in the same position in this matter as do His Majesty's Government."[1]
Having secured a guarantee, the Poles now took steps toward coordinating their defensive preparations with the British. On April 4, 1939, Poland's Minister of Foreign Affairs, Józef Beck, visited London for talks with Prime Minister Chamberlain and Lord Halifax, the Foreign Secretary. The content of these talks was described in an official communiqué sent from London to Warsaw on April 6th:
"The conversations with M. Beck have covered a wide field and shown that the two Governments are in complete agreement upon certain general principles. It was agreed that the two countries were prepared to enter into an agreement of a permanent and reciprocal character to replace the present temporary and unilateral assurance given by His Majesty's Government to the Polish Government. Pending the completion of the permanent agreement, M. Beck gave His Majesty's Government an assurance that the Polish Government would consider themselves under an obligation to render assistance to His Majesty's Government under the same conditions as those contained in the temporary assurance already given by His Majesty's Government to Poland."[2]
Shortly thereafter a formal agreement between Poland and Britain was signed which clearly stated "If Germany attacks Poland His Majesty's Government in the United Kingdom will at once come to the help of Poland."[3]
France and Poland
Whereas British support of Poland was a relatively recent diplomatic development, Poland's alliance with the French had a long history. The first French efforts to buttress Poland against Germany went back to 1921. In that year, Raymond Poincaré, soon to become president of the French Republic, had stated "Everything orders us to support Poland: The [Versailles] Treaty, the plebiscite, loyalty, the present and the future interest of France, and the permanence of peace."[4]
To this end France had sealed a mutual assistance pact with Poland on February 21, 1921. According to Article One of this pact France and Poland agreed to "consult each other on all questions of foreign policy which concern both states." Furthermore, Article Three made it clear that "If, notwithstanding the sincerely peaceful views and intentions of the two contracting states, either or both of them should be attacked without giving provocation, the two governments shall take concerted measures for the defense of their territory and the protection of their legitimate interests."[5] This agreement for mutual defense was then augmented on September 15, 1922 by a formal military alliance signed by Marshal Foch and General Sokoski. This agreement stated explicitly "In case of German aggression against either Poland or France, or both, the two nations would aid each other to the fullest extent."[6]
Seventeen years later, Poland and France, facing growing tension with Germany, found it necessary to reaffirm the defensive alliance they had formed in the wake of World War I.[7] In mid-May of 1939, Poland's Minister of War, General Tadeusz Kasprzycki, visited Paris for a series of talks. At issue for Kasprzycki was clarifying the terms under which France would assist Poland militarily. These talks resulted in the Franco-Polish Military Convention which, according to historian Richard Watt, stated that "on the outbreak of war between Germany and Poland, the French would immediately undertake air action against Germany. It was also agreed that on the third day of French mobilization its army would launch a diversionary offensive into German territory, which would be followed by a major military offensive of the full French army to take place no later than fifteen days after mobilization."[8]
MILITARY PREPARATIONS
Polish Expectations, British and French Promises
Understandably, throughout the spring and summer of 1939 officials in Warsaw drew strength from the numerous assurances made by France and Great Britain that Poland would not stand alone if war with Germany was to break out. For its part, the Polish military was under no illusion that it could defend against a German assault for more than a few weeks. Although Poland could field one of the largest armies on the European continent, its troops were only lightly armed in comparison to their German counterparts. In terms of modern weaponry, Poland was also severely lacking in armored vehicles and tanks, and its air force was hopelessly outmatched by the German Luftwaffe. Strategically speaking, Polish generals envisioned fighting the Germans at the frontier and then slowly retreating toward the southeastern corner of the country, where an escape route into neighboring Rumania existed. The Poles thus fully expected the Germans to advance deeply into their country. Their sole hope was that Polish forces could hold on long enough for French troops and British air power to attack Germany's western border and draw off enough German divisions to allow a Polish counterattack.[9] After all, France had promised in May to launch a major offensive within two weeks of any German attack.
Expectations of swift Allied action were also repeatedly reinforced by the British. For example, during Anglo-Polish General Staff talks held in Warsaw at the end of May, the Poles stressed the need for British aerial assaults on Germany should war break out. The British responded with assurances that the Royal Air Force would attack industrial, civilian, and military targets.[10] General Sir Edmund Ironside then repeated this promise during an official visit to Warsaw in July. The Poles could be confident that Britain would carry out bombing raids in Germany once hostilities began.[11]
The Reality: English and French Duplicity
At the same time that Allied politicians and military officers were promising to help Poland fight a war against Nazi Germany, events going on behind the scenes revealed that the British and French seriously doubted their ability to effectively aid the Poles. Take for example discussions held by the British and French Chiefs of Staff between March 31 and April 4, 1939. A report issued at the conclusion of these talks entitled "The Military Implications of an Anglo-French Guarantee of Poland and Rumania" stated
"If Germany undertook a major offensive in the East there is little doubt that she could occupy Rumania, Polish Silesia and the Polish Corridor. If she were to continue the offensive against Poland it would only be a matter of time before Poland was eliminated from the war. Though lack of adequate communications and difficult country would reduce the chances of an early decision. ... No spectacular success against the Siegfried Line can be anticipated, but having regard to the internal situation in Germany, the dispersal of her effort and the strain of her rearmament programme, we should be able to reduce the period of Germany's resistance and we could regard the ultimate issue with confidence."[12]
In short, while the Western Allies anticipated the eventual defeat of Germany they also believed that Germany would crush Poland before turning her forces to the west. This situation did not change substantially in the months leading up to the outbreak of war, despite considerable information that western governments received concerning increasing German military activity. No less credible a source than Robert Coulondre, the French ambassador to Germany, telegraphed numerous warnings to Paris of suspicious German troops movements. For example, on July 13, 1939, Coulondre wrote Georges Bonnet, the French Foreign Minister, that "This Embassy has recently reported to the Ministry numerous signs of abnormal activity in the German army and of Germany's obvious preparations for the possibility of an impending war."[13]
Given what we now know about the months leading up to World War II one cannot help but agree with the conclusion of Polish scholar Anita Prazmowska: "After granting the guarantee to defend Poland, the British (one might add the French -- WFF) failed to develop a concept of an eastern front. ... The result was that the ... guarantee to Poland remained a political bluff devoid of any strategic consequence."[14]
THE FINAL DECEPTIONS: AUGUST 1939
Indeed, Coulondre's warnings were to no avail. By August 1939, with German pressure on Poland increasing daily and a diplomatic solution to the crisis farther away than ever, Allied preparations for war remained minimal at best. Great Britain in particular appeared to be paralyzed by an inability to appreciate the gravity of the situation. Amazingly, the British had developed no coherent plan for offensive operations in the west, either in the air or on land. To make matters worse they also refused requests from Paris to devote air power to support the anticipated French offensive into Germany.[15] And as far as aerial attacks on Germany were concerned, British military planners had actually retreated from their earlier promise to the Poles. By the end of August, thus on the very eve of war, the Chiefs of Staff in London had decided not to attack a wide array of targets in Germany. Rather they would limit aerial bombardment to "military installations and units which were clearly that, to the exclusion of industrial stores and military industrial capacity."[16] Naturally, the Poles were not informed of this alteration in Britain's approach to strategic bombing.
Still the Western Allies continued to put a brave face on their diplomatic efforts to dissuade Germany from going to war with Poland. Considering the relative lack of military preparations, these efforts seem farcical now. For example, on August 15, Robert Coulondre cabled Paris concerning a meeting he'd had with Ernst von Weizsäcker, the State Secretary in the Foreign Ministry in Berlin. During this one-hour conversation Coulondre told von Weizsäcker "if any of the three Allies, France, England, and Poland, were attacked, the other two would automatically be at her side." Furthermore, Coulondre told Paris "To guard as far as possible against this danger [of war] which appears to me formidable and imminent I consider it essential:
(1) To maintain absolute firmness, an entire and unbroken unity of front, as any weakening, or even any semblance of yielding will open the way to war; and to insist every time the opportunity occurs on the automatic operation of military assistance.
(2) To maintain the military forces of the Allies, and in particular our own, on an equality with those of Germany, which are being continuously increased. It is essential that we should at the very least retain the previously existing ratio between our forces and those of the Reich, that we should not give the erroneous impression that we are 'giving ground'."[17]
Again, Coulondre's call for proper military preparations by France would be in vain. Historian Anna Cienciala writes that General Maurice Gamelin, the commander of the French army, "had no intention to implement the French commitments made in the military convention [signed in May 1939]." Incredibly, Gamelin instead took steps to ensure that the Poles would resist the Germans, while not further committing French troops to action. In late August, Gamelin sent General Louis Faury to Warsaw as the head of the French Military Mission there. Prior to departing, Faury "was told that no date could be given [to the Poles] for a French offensive, that the French Army was in no state to attack, and that Poland would have to hold out as best she could. His mission was to see that the Poles would fight. ... [As] General Ironside [had] commented in July, 'the French have lied to the Poles in saying they are going to attack. There is no idea of it'."[18]
The British too had no idea of attacking Germany, although they continued to bluff in the hope that Hitler would back down. The Royal Air Force would not be deployed against German units in support of a French offensive and aerial bombardment in Germany would be limited only to clearly marked military installations (an unworkable proposition, both then and now, even with advanced technology). Yet London continued to issue its own false assurances to Warsaw by signing a formal Agreement of Mutual Assistance between the United Kingdom and Poland on August 25, 1939 that committed Britain to declare war on Germany should she attack Poland.
Finally, in the latter days of August, as war loomed on the horizon and Germany massed more than one million men along the Polish frontier, London and Paris pleaded with Warsaw not to provoke the Germans by fully mobilizing her armed forces. Trusting in their allies, the Poles did as they were asked. Consequently, when the German attack came, the Polish army was only partly mobilized, making it that much easier for the Wehrmacht to split Polish defenses and drive deep behind Polish lines.[19]
CONCLUSION
Thus by September 1, 1939, the pieces were in place for the beginning of a general European war. It would be a war for which Great Britain and France were egregiously unprepared. Meanwhile, Poland would pay in untold lives. France and Great Britain did indeed honor their signatures and declare war on Germany on September 3, 1939. Nevertheless, this proved to be a hollow declaration that provided no help to the Poles. From the evidence presented here is is clear that neither France nor Great Britain had the slightest intention of actually coming to the assistance of their Polish ally.
What transpired is by now well known. The RAF did not even attempt to bomb German military installations because, as the Air Staff concluded on September 20: "Since the immutable aim of the Allies is the ultimate defeat of Germany, without which the fate of Poland is permanently sealed, it would obviously be militarily unsound and to the disadvantage of all, including Poland, to undertake at any given moment operations ... unlikely to achieve effective results, merely for the sake of maintaining a gesture." The Chiefs of Staff agreed, informing 10 Downing Street that "nothing we can do in the air in the Western Theatre would have any effect of relieving pressure on Poland."[20] And so the RAF decided instead to drop propaganda leaflets.
For its part, the French army did launch a diversionary offensive into the Saar region (See the Saar Offensive). German defenses quickly stopped the attack, however, and it was never resumed. In fact, France and Great Britain would never launch an combined offensive during the first year of the war, preferring instead to await the German attack, which came in May 1940 and ended in disastrous defeat for both nations.
The opportunity to fight a brief, localized war against Germany was therefore lost in September 1939. In hindsight, also lost were the opportunities to save millions of lives, to rid the world of Hitler, and to have prevented the creation of conditions that led to the Cold War. As General Ironside commented in 1945, after much of Europe was in ruins, "Militarily we should have gone all out against the German the minute he invaded Poland. ... We did not ... And so we missed the strategical advantage of the Germans being engaged in the East. We thought completely defensively and of ourselves."[21] And so they did.
--------------------------------------------------------------------------------
ENDNOTES
[1] Statement by Prime Minister Chamberlain in House of Commons, March 31, 1939.
Diplomatic correspondence between Georges Bonnet, France's Minister for Foreign Affairs and Léon Nöel, French Ambassador in Warsaw on March 31, 1939 reveals:
"The British Ambassador informed me on March 30 that a question would be put to the British Government next day in the House of Commons, suggesting that a German attack on Poland was imminent and asking what measures the Government would take in such an eventuality.
With the intention of giving the German Government a necessary warning in the least provocative form, the British Government proposed, with the approval of the French Government, to answer that, although it considered such a rumour to be without foundation, it has given the Polish Government an assurance that if, previous to the conclusion of consultations going on with the other Governments, any action were undertaken which clearly threatened the independence of the Polish Government, and which the latter should find itself obliged to resist with armed force, the British and French Governments would immediately lend it all the assistance in their power.
I replied to the communication from Sir Eric Phipps that the French Government would give its whole-hearted approval to the declaration which the British Government proposed to make." See The French Yellow Book: Diplomatic Papers, 1938-1939.
[2] Anglo-Polish Communiqué, April 6, 1939
[3] The Anglo-Polish agreement was also signed on April 6, 1939. See Anita Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, 1939 (Cambridge: Cambridge University Press, 1987), p. 193.
Less than one week later (on April 13, 1939) Edouard Daladier, the French Minister for War and National Defence, issued the following statement to the press:
"The French Government ... derives great satisfaction from the conclusion of the reciprocal undertakings between Great Britain and Poland, who have decided to give each other mutual support in defence of their independence in the event of either being threatened directly or indirectly. The Franco-Polish alliance is, moreover, confirmed in the same spirit by the French Government and the Polish Government. France and Poland guarantee each other immediate and direct aid against any threat direct or indirect, which might aim a blow at their vital interests." Source: The French Yellow Book: Diplomatic Papers, 1938-1939.
[4] Richard Watt, Bitter Glory: Poland and its Fate, 1919-1939 (New York: Simon & Schuster, 1979), p. 176.
[5] Ruth H. Bauer, "Franco-Polish Relations, 1919-1939" (M.A. Thesis: Georgetown University, 1948), p. 30.
[6] Bauer, "Franco-Polish Relations," p. 32.
[7] Tensions between Germany and Poland arose over the status of the German city of Danzig, which was an independent League of Nations protectorate within northern Poland. Hitler demanded access to Danzig, which had a majority German population, via an extraterritorial highway and rail line from Germany through the Polish Corridor and to East Prussia. Hitler also raged against Poland on the basis of reports that atrocities were being perpetrated by the Poles against the large German minority in the country. This was a tactical maneuver on Hitler's part. Similar claims against the Czechs concerning the German minority in the Sudetenland had won Hitler a significant diplomatic victory at Munich the year before. Although Hitler claimed only to want the status of Danzig settled satisfactorily and the good treatment of Germans in Poland guaranteed, his motives were actually farther reaching. As Hitler made clear on August 11, 1939, during a discussion with Carl Burckhardt at Berchtesgaden (see Carl J. Burckhardt's Meeting with Hitler), his actions were ultimately directed against Soviet Russia and not Poland. Since the Poles had repeatedly rebuffed German invitations to sign the Anti-Comintern Pact, Hitler needed a route by which to reliably transport troops and material to East Prussia, in order to carry out his offensive designs against the USSR. The extraterritorial highway and rail line would have provided this route. Polish refusal to grant Germany this concession thus made war inevitable considering Hitler's broader plans for German expansion to the east (see General Plan East: The Nazi Revolution in German Foreign Policy).
[8] Watt, Bitter Glory, p. 402.
[9] Watt, Bitter Glory, p. 401.
[10] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 94-95.
[11] Watt, Bitter Glory, p. 408.
[12] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 81.
[13] Coulondre to Bonnet, July 13, 1939
[14] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 105.
[15] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 182-183.
[16] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 102.
[17] Coulondre to Bonnet, August 15, 1939
[18] Anna M. Cienciala, Poland and the Western Powers, 1938-1939 (London: Routledge & Kegan Paul, 1968), p. 245.
[19] Cienciala, Poland and the Western Powers, p. 248.
[20] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 183-184.
[21] Cienciala, Poland and the Western Powers, p. 249.
THE FRENCH AND BRITISH BETRAYAL OF POLAND IN 1939
In 1939 Britain and France signed a series of military agreements with Poland that contained very specific promises. The leaders of Poland understood very clearly that they had no chance against Germany alone.
The French, in fact, promised the Poles in mid-May 1939 that in the event of German aggression against Poland, France would launch an offensive against the Germans "no later than fifteen days after mobilization". This promise was sealed in a solemn treaty signed between Poland and France.
Unfortunately, when Germany attacked, Poland was almost totally and completely betrayed by its democratic "friends". While Britain and France did declare war, French troops made a brief advance toward the Siegfried Line on Germany's western frontier and immediately stopped upon meeting German resistance.
This is very significant since Hitler had concentrated almost all German military forces in the east, and France had one of the strongest armies in the world. Had France attacked Germany in a serious way as promised, the results could have been very serious, if not disastrous for the Germans.
Instead, Hitler was able to win a complete victory over Poland and then mobilize his forces for a devastating offensive in the west in the next year.
The British and French betrayal of Poland in 1939 was not only dishonest, it was a military stupidity of truly monumental dimensions. Unfortunately, more betrayals would follow. Contrary to their assurances to the Poles Britain and France would agree to allow Russia to keep the parts of Poland seized as part of their deal with Hitler in 1939. They were to be compensated by the ethnic cleansing of all Germans from lands that had been German for over 1000 years creating a humanitarian catastrophe at the end of the war.
A crowning humiliation of the Poles was the refusal of their British "friends" to allow the free Polish army to march in the victory parade at the end of the war for fear of offending a Soviet puppet government in Lublin.
During World War II Poland suffered through one of the worst occupations in history, losing roughly six million of its citizens to mass murder and deportation at the hands of both the Germans and the Russians. Among these were three million Polish Jews, whose society, language, and way of life were almost completely eradicated in the gas chambers of the Nazi death camps.
After the war it had to suffer 45 years as colony of the Soviet Union as result of agreement signed by its "friends" Britain and America.
--------------------------------------------------------------------------------
THE DIPLOMATIC BACKGROUND • MILITARY PREPARATIONS • THE FINAL DECEPTIONS: AUGUST 1939
CONCLUSION • ENDNOTES
--------------------------------------------------------------------------------
THE DIPLOMATIC BACKGROUND
Great Britain and Poland
British Prime Minister Neville Chamberlain stated in the House of Commons on March 31, 1939.
"As the House is aware, certain consultations are now proceeding with other Governments. In order to make perfectly clear the position of His Majesty's Government in the meantime before those consultations are concluded, I now have to inform the House that during that period, in the event of any action which clearly threatened Polish independence, and which the Polish Government accordingly considered it vital to resist with their national forces, His Majesty's Government would feel themselves bound at once to lend the Polish Government all support in their power. They have given the Polish Government an assurance to this effect. I may add that the French Government have authorized me to make it plain that they stand in the same position in this matter as do His Majesty's Government."[1]
Having secured a guarantee, the Poles now took steps toward coordinating their defensive preparations with the British. On April 4, 1939, Poland's Minister of Foreign Affairs, Józef Beck, visited London for talks with Prime Minister Chamberlain and Lord Halifax, the Foreign Secretary. The content of these talks was described in an official communiqué sent from London to Warsaw on April 6th:
"The conversations with M. Beck have covered a wide field and shown that the two Governments are in complete agreement upon certain general principles. It was agreed that the two countries were prepared to enter into an agreement of a permanent and reciprocal character to replace the present temporary and unilateral assurance given by His Majesty's Government to the Polish Government. Pending the completion of the permanent agreement, M. Beck gave His Majesty's Government an assurance that the Polish Government would consider themselves under an obligation to render assistance to His Majesty's Government under the same conditions as those contained in the temporary assurance already given by His Majesty's Government to Poland."[2]
Shortly thereafter a formal agreement between Poland and Britain was signed which clearly stated "If Germany attacks Poland His Majesty's Government in the United Kingdom will at once come to the help of Poland."[3]
France and Poland
Whereas British support of Poland was a relatively recent diplomatic development, Poland's alliance with the French had a long history. The first French efforts to buttress Poland against Germany went back to 1921. In that year, Raymond Poincaré, soon to become president of the French Republic, had stated "Everything orders us to support Poland: The [Versailles] Treaty, the plebiscite, loyalty, the present and the future interest of France, and the permanence of peace."[4]
To this end France had sealed a mutual assistance pact with Poland on February 21, 1921. According to Article One of this pact France and Poland agreed to "consult each other on all questions of foreign policy which concern both states." Furthermore, Article Three made it clear that "If, notwithstanding the sincerely peaceful views and intentions of the two contracting states, either or both of them should be attacked without giving provocation, the two governments shall take concerted measures for the defense of their territory and the protection of their legitimate interests."[5] This agreement for mutual defense was then augmented on September 15, 1922 by a formal military alliance signed by Marshal Foch and General Sokoski. This agreement stated explicitly "In case of German aggression against either Poland or France, or both, the two nations would aid each other to the fullest extent."[6]
Seventeen years later, Poland and France, facing growing tension with Germany, found it necessary to reaffirm the defensive alliance they had formed in the wake of World War I.[7] In mid-May of 1939, Poland's Minister of War, General Tadeusz Kasprzycki, visited Paris for a series of talks. At issue for Kasprzycki was clarifying the terms under which France would assist Poland militarily. These talks resulted in the Franco-Polish Military Convention which, according to historian Richard Watt, stated that "on the outbreak of war between Germany and Poland, the French would immediately undertake air action against Germany. It was also agreed that on the third day of French mobilization its army would launch a diversionary offensive into German territory, which would be followed by a major military offensive of the full French army to take place no later than fifteen days after mobilization."[8]
MILITARY PREPARATIONS
Polish Expectations, British and French Promises
Understandably, throughout the spring and summer of 1939 officials in Warsaw drew strength from the numerous assurances made by France and Great Britain that Poland would not stand alone if war with Germany was to break out. For its part, the Polish military was under no illusion that it could defend against a German assault for more than a few weeks. Although Poland could field one of the largest armies on the European continent, its troops were only lightly armed in comparison to their German counterparts. In terms of modern weaponry, Poland was also severely lacking in armored vehicles and tanks, and its air force was hopelessly outmatched by the German Luftwaffe. Strategically speaking, Polish generals envisioned fighting the Germans at the frontier and then slowly retreating toward the southeastern corner of the country, where an escape route into neighboring Rumania existed. The Poles thus fully expected the Germans to advance deeply into their country. Their sole hope was that Polish forces could hold on long enough for French troops and British air power to attack Germany's western border and draw off enough German divisions to allow a Polish counterattack.[9] After all, France had promised in May to launch a major offensive within two weeks of any German attack.
Expectations of swift Allied action were also repeatedly reinforced by the British. For example, during Anglo-Polish General Staff talks held in Warsaw at the end of May, the Poles stressed the need for British aerial assaults on Germany should war break out. The British responded with assurances that the Royal Air Force would attack industrial, civilian, and military targets.[10] General Sir Edmund Ironside then repeated this promise during an official visit to Warsaw in July. The Poles could be confident that Britain would carry out bombing raids in Germany once hostilities began.[11]
The Reality: English and French Duplicity
At the same time that Allied politicians and military officers were promising to help Poland fight a war against Nazi Germany, events going on behind the scenes revealed that the British and French seriously doubted their ability to effectively aid the Poles. Take for example discussions held by the British and French Chiefs of Staff between March 31 and April 4, 1939. A report issued at the conclusion of these talks entitled "The Military Implications of an Anglo-French Guarantee of Poland and Rumania" stated
"If Germany undertook a major offensive in the East there is little doubt that she could occupy Rumania, Polish Silesia and the Polish Corridor. If she were to continue the offensive against Poland it would only be a matter of time before Poland was eliminated from the war. Though lack of adequate communications and difficult country would reduce the chances of an early decision. ... No spectacular success against the Siegfried Line can be anticipated, but having regard to the internal situation in Germany, the dispersal of her effort and the strain of her rearmament programme, we should be able to reduce the period of Germany's resistance and we could regard the ultimate issue with confidence."[12]
In short, while the Western Allies anticipated the eventual defeat of Germany they also believed that Germany would crush Poland before turning her forces to the west. This situation did not change substantially in the months leading up to the outbreak of war, despite considerable information that western governments received concerning increasing German military activity. No less credible a source than Robert Coulondre, the French ambassador to Germany, telegraphed numerous warnings to Paris of suspicious German troops movements. For example, on July 13, 1939, Coulondre wrote Georges Bonnet, the French Foreign Minister, that "This Embassy has recently reported to the Ministry numerous signs of abnormal activity in the German army and of Germany's obvious preparations for the possibility of an impending war."[13]
Given what we now know about the months leading up to World War II one cannot help but agree with the conclusion of Polish scholar Anita Prazmowska: "After granting the guarantee to defend Poland, the British (one might add the French -- WFF) failed to develop a concept of an eastern front. ... The result was that the ... guarantee to Poland remained a political bluff devoid of any strategic consequence."[14]
THE FINAL DECEPTIONS: AUGUST 1939
Indeed, Coulondre's warnings were to no avail. By August 1939, with German pressure on Poland increasing daily and a diplomatic solution to the crisis farther away than ever, Allied preparations for war remained minimal at best. Great Britain in particular appeared to be paralyzed by an inability to appreciate the gravity of the situation. Amazingly, the British had developed no coherent plan for offensive operations in the west, either in the air or on land. To make matters worse they also refused requests from Paris to devote air power to support the anticipated French offensive into Germany.[15] And as far as aerial attacks on Germany were concerned, British military planners had actually retreated from their earlier promise to the Poles. By the end of August, thus on the very eve of war, the Chiefs of Staff in London had decided not to attack a wide array of targets in Germany. Rather they would limit aerial bombardment to "military installations and units which were clearly that, to the exclusion of industrial stores and military industrial capacity."[16] Naturally, the Poles were not informed of this alteration in Britain's approach to strategic bombing.
Still the Western Allies continued to put a brave face on their diplomatic efforts to dissuade Germany from going to war with Poland. Considering the relative lack of military preparations, these efforts seem farcical now. For example, on August 15, Robert Coulondre cabled Paris concerning a meeting he'd had with Ernst von Weizsäcker, the State Secretary in the Foreign Ministry in Berlin. During this one-hour conversation Coulondre told von Weizsäcker "if any of the three Allies, France, England, and Poland, were attacked, the other two would automatically be at her side." Furthermore, Coulondre told Paris "To guard as far as possible against this danger [of war] which appears to me formidable and imminent I consider it essential:
(1) To maintain absolute firmness, an entire and unbroken unity of front, as any weakening, or even any semblance of yielding will open the way to war; and to insist every time the opportunity occurs on the automatic operation of military assistance.
(2) To maintain the military forces of the Allies, and in particular our own, on an equality with those of Germany, which are being continuously increased. It is essential that we should at the very least retain the previously existing ratio between our forces and those of the Reich, that we should not give the erroneous impression that we are 'giving ground'."[17]
Again, Coulondre's call for proper military preparations by France would be in vain. Historian Anna Cienciala writes that General Maurice Gamelin, the commander of the French army, "had no intention to implement the French commitments made in the military convention [signed in May 1939]." Incredibly, Gamelin instead took steps to ensure that the Poles would resist the Germans, while not further committing French troops to action. In late August, Gamelin sent General Louis Faury to Warsaw as the head of the French Military Mission there. Prior to departing, Faury "was told that no date could be given [to the Poles] for a French offensive, that the French Army was in no state to attack, and that Poland would have to hold out as best she could. His mission was to see that the Poles would fight. ... [As] General Ironside [had] commented in July, 'the French have lied to the Poles in saying they are going to attack. There is no idea of it'."[18]
The British too had no idea of attacking Germany, although they continued to bluff in the hope that Hitler would back down. The Royal Air Force would not be deployed against German units in support of a French offensive and aerial bombardment in Germany would be limited only to clearly marked military installations (an unworkable proposition, both then and now, even with advanced technology). Yet London continued to issue its own false assurances to Warsaw by signing a formal Agreement of Mutual Assistance between the United Kingdom and Poland on August 25, 1939 that committed Britain to declare war on Germany should she attack Poland.
Finally, in the latter days of August, as war loomed on the horizon and Germany massed more than one million men along the Polish frontier, London and Paris pleaded with Warsaw not to provoke the Germans by fully mobilizing her armed forces. Trusting in their allies, the Poles did as they were asked. Consequently, when the German attack came, the Polish army was only partly mobilized, making it that much easier for the Wehrmacht to split Polish defenses and drive deep behind Polish lines.[19]
CONCLUSION
Thus by September 1, 1939, the pieces were in place for the beginning of a general European war. It would be a war for which Great Britain and France were egregiously unprepared. Meanwhile, Poland would pay in untold lives. France and Great Britain did indeed honor their signatures and declare war on Germany on September 3, 1939. Nevertheless, this proved to be a hollow declaration that provided no help to the Poles. From the evidence presented here is is clear that neither France nor Great Britain had the slightest intention of actually coming to the assistance of their Polish ally.
What transpired is by now well known. The RAF did not even attempt to bomb German military installations because, as the Air Staff concluded on September 20: "Since the immutable aim of the Allies is the ultimate defeat of Germany, without which the fate of Poland is permanently sealed, it would obviously be militarily unsound and to the disadvantage of all, including Poland, to undertake at any given moment operations ... unlikely to achieve effective results, merely for the sake of maintaining a gesture." The Chiefs of Staff agreed, informing 10 Downing Street that "nothing we can do in the air in the Western Theatre would have any effect of relieving pressure on Poland."[20] And so the RAF decided instead to drop propaganda leaflets.
For its part, the French army did launch a diversionary offensive into the Saar region (See the Saar Offensive). German defenses quickly stopped the attack, however, and it was never resumed. In fact, France and Great Britain would never launch an combined offensive during the first year of the war, preferring instead to await the German attack, which came in May 1940 and ended in disastrous defeat for both nations.
The opportunity to fight a brief, localized war against Germany was therefore lost in September 1939. In hindsight, also lost were the opportunities to save millions of lives, to rid the world of Hitler, and to have prevented the creation of conditions that led to the Cold War. As General Ironside commented in 1945, after much of Europe was in ruins, "Militarily we should have gone all out against the German the minute he invaded Poland. ... We did not ... And so we missed the strategical advantage of the Germans being engaged in the East. We thought completely defensively and of ourselves."[21] And so they did.
--------------------------------------------------------------------------------
ENDNOTES
[1] Statement by Prime Minister Chamberlain in House of Commons, March 31, 1939.
Diplomatic correspondence between Georges Bonnet, France's Minister for Foreign Affairs and Léon Nöel, French Ambassador in Warsaw on March 31, 1939 reveals:
"The British Ambassador informed me on March 30 that a question would be put to the British Government next day in the House of Commons, suggesting that a German attack on Poland was imminent and asking what measures the Government would take in such an eventuality.
With the intention of giving the German Government a necessary warning in the least provocative form, the British Government proposed, with the approval of the French Government, to answer that, although it considered such a rumour to be without foundation, it has given the Polish Government an assurance that if, previous to the conclusion of consultations going on with the other Governments, any action were undertaken which clearly threatened the independence of the Polish Government, and which the latter should find itself obliged to resist with armed force, the British and French Governments would immediately lend it all the assistance in their power.
I replied to the communication from Sir Eric Phipps that the French Government would give its whole-hearted approval to the declaration which the British Government proposed to make." See The French Yellow Book: Diplomatic Papers, 1938-1939.
[2] Anglo-Polish Communiqué, April 6, 1939
[3] The Anglo-Polish agreement was also signed on April 6, 1939. See Anita Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, 1939 (Cambridge: Cambridge University Press, 1987), p. 193.
Less than one week later (on April 13, 1939) Edouard Daladier, the French Minister for War and National Defence, issued the following statement to the press:
"The French Government ... derives great satisfaction from the conclusion of the reciprocal undertakings between Great Britain and Poland, who have decided to give each other mutual support in defence of their independence in the event of either being threatened directly or indirectly. The Franco-Polish alliance is, moreover, confirmed in the same spirit by the French Government and the Polish Government. France and Poland guarantee each other immediate and direct aid against any threat direct or indirect, which might aim a blow at their vital interests." Source: The French Yellow Book: Diplomatic Papers, 1938-1939.
[4] Richard Watt, Bitter Glory: Poland and its Fate, 1919-1939 (New York: Simon & Schuster, 1979), p. 176.
[5] Ruth H. Bauer, "Franco-Polish Relations, 1919-1939" (M.A. Thesis: Georgetown University, 1948), p. 30.
[6] Bauer, "Franco-Polish Relations," p. 32.
[7] Tensions between Germany and Poland arose over the status of the German city of Danzig, which was an independent League of Nations protectorate within northern Poland. Hitler demanded access to Danzig, which had a majority German population, via an extraterritorial highway and rail line from Germany through the Polish Corridor and to East Prussia. Hitler also raged against Poland on the basis of reports that atrocities were being perpetrated by the Poles against the large German minority in the country. This was a tactical maneuver on Hitler's part. Similar claims against the Czechs concerning the German minority in the Sudetenland had won Hitler a significant diplomatic victory at Munich the year before. Although Hitler claimed only to want the status of Danzig settled satisfactorily and the good treatment of Germans in Poland guaranteed, his motives were actually farther reaching. As Hitler made clear on August 11, 1939, during a discussion with Carl Burckhardt at Berchtesgaden (see Carl J. Burckhardt's Meeting with Hitler), his actions were ultimately directed against Soviet Russia and not Poland. Since the Poles had repeatedly rebuffed German invitations to sign the Anti-Comintern Pact, Hitler needed a route by which to reliably transport troops and material to East Prussia, in order to carry out his offensive designs against the USSR. The extraterritorial highway and rail line would have provided this route. Polish refusal to grant Germany this concession thus made war inevitable considering Hitler's broader plans for German expansion to the east (see General Plan East: The Nazi Revolution in German Foreign Policy).
[8] Watt, Bitter Glory, p. 402.
[9] Watt, Bitter Glory, p. 401.
[10] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 94-95.
[11] Watt, Bitter Glory, p. 408.
[12] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 81.
[13] Coulondre to Bonnet, July 13, 1939
[14] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 105.
[15] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 182-183.
[16] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, p. 102.
[17] Coulondre to Bonnet, August 15, 1939
[18] Anna M. Cienciala, Poland and the Western Powers, 1938-1939 (London: Routledge & Kegan Paul, 1968), p. 245.
[19] Cienciala, Poland and the Western Powers, p. 248.
[20] Prazmowska, Britain, Poland and the Eastern Front, pp. 183-184.
[21] Cienciala, Poland and the Western Powers, p. 249.
Subscribe to:
Comments (Atom)